Wat hebben Internazionale en de topmannen van Goldman Sachs met elkaar gemeen? Je kunt ze allebei niet pakken voor hun smerige gedrag.
Ik heb me verschrikkelijk zitten ergeren zojuist op de bank. Zelfs de opmerking dat het beeld mooi scherp is met die nieuwe tv maakte het niet goed. Vandaag is het voetbal vermoordt. Internazionale speelde smerig goed voetbal. Smerig én goed. Zes man op één lijn, de zestien meter-lijn. Geen Barca-ventje dat door de benen kon glippen, zelfs Messi niet. Zo gauw een van die witten de bal voor zijn voet, been, hoofd of ander lichaamsdeel kreeg, werd dat lichaamsdeel agressief gebruikt om de bal uit de buurt van het doel te houden. Waarop vervolgens de keeper aan de andere kant uit verveling maar op de middellijn ging staan om de bal telkens weer in het spel te brengen. En dan was dat nog niet het ergste.
Nee, waar ik me nog wel het meeste aan heb lopen ergeren, is dat ondanks de UEFA-reclame over R-E-S-P-E-C-T die vuile Italianen tóch naar de grond doken voor elke grasspriet die hun overgevoelige huid kriebelde. 11 tegen 10 en je mag maar één goal maximaal doorlaten, dan is het normaal dat je je verdediging als een huis neerzet. Maar tijd rekken door bij elk schouderklopje als het ware een elleboogstoot te faken, dat gaat te ver.
Vind ik. Maar goed, wat kun je ze maken? Niets. Goed, je kunt hoogstens de keeper een gele kaart geven voor tijd rekken. Om deze actie complimenteer ik de scheidsrechter De Bleeckere (een Belg) dan ook. Maar bij dit compliment blijft het. Het was het enige dat de beste man wél goed deed in de wedstrijd. Daarnaast keurde hij de winnende goal van Barcelona onterecht af, en had hij Cesar rood moeten geven voor tijd rekken (die namelijk de laatste waarschuwing negeerde). Maar goed, ‘t is een Belg he…
Dan kijk ik zo’n wedstrijd, en dan kan ik het niet laten te denken: “Wat nou als ze hier het Amerikaanse systeem hadden?” Ik doel op de mogelijkheid een dubieuze beslissing van de arbitrage te laten nakijken door een videopanel, dat beschikking heeft over de herhalingsbeelden. Wanneer de scheidsrechter het niet goed kan zien, of de beslissing zó belangrijk is dat het de wedstrijd zou kunnen bepalen, dan komt de ‘review’. Daarna is er geen debat meer over goed of niet. De juiste beslissing wordt altijd genomen.
En dan is de wedstrijd voorbij, en blijf ik gefrustreerd achter op de bank. Ik loop naar boven, zet de laptop aan, en wat muziek op m’n oren. Gelukkig heb ik dan Two Door Cinema Club op te op te vrolijken.
Recente reacties