Donderdagochtend vroeg: de wekker gaat

Nog maar ééntje doen dan? Als compensatie?

Democratie klínkt leuk. Maar wat maakt jouw stem nou uit tussen al die miljoenen stemmen? Probeer ‘t maar eens: neem een willekeurig stadion met een redelijk grote capaciteit, zet een vriend aan de andere kant van het veld bij een populaire voetbalwedstrijd, en schreeuw in het heetst van de voetbalstrijd iets als ‘Deutschland!’. Niemand die je hoort. Nou ja, misschien je buurman. Maar die vriend aan de overkant zeker niet. En hoeveel mensen passen er in een stadion? Zeker geen vijftien miljoen.

Nee, pas als iedereen hetzélfde schreeuwt, dan kom je ergens…

Leuk idee dus, die partijen als Lijst 17, de Piratenpartij, etc. Leuk initiatief. Maar ver kom je er niet mee.

Nee, wil je een kans hebben op een succesvolle coalitie, dan moet je al gauw je idealen laten vallen. Dan ga je niet midden tussen oranje supporters ‘Deutschland!’ roepen. Dan vergeet je je echte loyaliteiten, je idealen, je dromen. Dan trek je toch je oranje shirt maar aan. Dan stem je toch maar CDA.

Het is de harde realiteit van de politiek. Als je wat wilt bereiken, moet je niet al te alternatief zijn. Als wilt dat men je hoort in het stadion, moet je hetzelfde roepen als alle anderen. Als je wilt dat je stem zin heeft, moet je hetzelfde stemmen als de consensus…?

Nee. Elke stem telt. Tenminste, wél bij de verkiezingen. Eéns in de vier jaar vergeet iedereen de concessies, de compromissen, de gemaakte afspraken en toenaderingen. Eéns in de vier jaar rest er slechts harde taal, is de politieke correctheid gestript tot op het bot. Eéns in de vier jaar (nou ja, op papier dan, de praktijk wijst een hogere frequentie aan) is rood weer rood, is abortus weer abortus, is een kansarme immigrant weer een kansarme immigrant. Het is tijd voor verkiezingen: kom maar op met die idealen!

Eindelijk weten we waar waar men voor staat: de ChristenUnie voor pure christelijke waarden, de SP voor een gelijk verdeelde welvaart, de VVD voor een optimale marktwerking, het CDA voor… nou ja, de uitzondering bevestigt de regel. In de verkiezingstijd komen de dromen weer naar boven, plakt men weer posters met felle kleuren en duidelijke boodschappen: 65 blijft 65! Geen kansarme immigranten meer! De hypotheekaftrek is een breekpunt!

Het zijn de verstandigen die het dan hebben over ‘misplaatste stoerheid’. De motieven zijn misschien niet zuiver, maar het doel heiligt de middelen. Ook Balkenende weet wel dat op 10 juni er een coalitie gevormd moet worden. En met breekpunten kom je er dan niet. Nee, op 10 juni komen de compromissen weer onder de tafel vandaan. Zelfs de meest hardnekkige dromer slaapt op donderdagochtend niet door de wekker heen. 65 wordt opeens tóch 66, nou vooruit dan, als het per sé moet… En misschien een páár immigranten dan, maar niet te veel, hoor! Anders worden de kiezers boos.

Het makkelijkst is het voor de oppositie-stamgasten. Die mogen smijten met idealen, ook in de Kamer. Doet de regering het niet goed, dan winnen zij in de peilingen. Logisch. Idealen zijn voor mensen zonder verantwoordelijkheid.

Wat er ook uitkomt, aanstaande woensdag: die ‘breekpunten’ zullen blijken toch misplaatste stoerheid te zijn geweest. Geloof Rutte maar. Hij staat immers bovenaan de peilingen.