Kopzorgen

Ik voel me schuldig. Schuldig dat ik al die maanden die tussen nu en mijn meest recente blog-post inzitten, helemaal niets heb geschreven. Geblogt, bedoel ik dan natuurlijk. Natuurlijk heb ik een boel geschreven, en dan nog niet eens het minst belangrijke.

Nu al meer dan een week geleden rondde ik mijn laatste examen af. Voor mij een historische gebeurtenis. Ondertussen geniet ik alweer anderhalve week van een heerlijke oase van rust, niets doen, muziek luisteren en genieten van het weer. Life couldn’t be better. Nou ja.

Ondertussen heb ik voor de tweede keer kennis gemaakt met het Utrechtse studentenleven, was wederom een prettige ervaring was. Al met al was het afgelopen weekend nogal hectisch. Donderdag op vrijdag verbleef ik in Utrecht bij een kennis van het Greijdanus, die nu al weer een poos in Utrecht woont. Vrijdagavond was ik compleet dood op het moment dat ik aan m’n werk begon, van acht tot tien. Zaterdag heb ik de hele dag lopen springen en aanbidden op de uiterst plezante EO-Jongerendag 2010. Daarna begon het geregel: op het laatste moment is heen en weer ge’sms’t om te verzorgen dat ik de nacht in Zwolle kon doorbrengen (wat inhield dat ik eerst met auto en trein heen en weer tussen Kampen en Zwolle ben geweest). De volgende dag ging de wekker om half acht, na welgeteld niet veel meer dan drie uurtjes slaap. In Meppel woonden we de belijdenisdienst bij van vriend Mark. Vervolgens heb ik mij bezondigd aan een (getver, wéér fastfood) Burger King-maaltijd op het station in Zwolle, toen bleek dat de trein slechts één keer in het uur vertrok naar Kampen. Des middags heb ik dan nog met een bijeengeraapt zooitje muzikanten de dienst voor de verstandelijk gehandicapten van onze gemeenten bijgestaan, na gerepeteerd te hebben van half twee tot vier. Toen ik thuis kwam, was ik, wederom, doodop.

En dat noemt met vakantie. Wat een hel. Maar wel erg leuk.

Vakantie is very much enjoyable. Toch loop ik de hele tijd rond met het gevoel iets te vergeten. In m’n hoofd, m’n planning, zit ik nog vast aan de oude routine. Zo zit het in m’n hoofd dat ik morgenavond druk ben met folders en catechisatie. Maar dat is niet zo, want de folders ga ik ‘s middags doen (tussen de buien door) en de catechisatie is allang afgelopen.

Nog meer kopzorgen? Ja, verkiezingen. Overmorgen zal ik voor het eerst deelnemen in het democratische gedeelte van onze samenleving. Zoals ik ver van tevoren al dacht blijk ik uit te komen bij, jawel, onze sociale christenen. Go Rouvoet! En nee, niet puur vanwege christelijke dogma’s kruis ik overmorgen dat rondje rood, zoals sommigen (ik noem geen namen) mij verweten. Dit is een weloverwogen, bediscussieerde beslissing. Zoals het hoort. Lang leve de democratie!