Ik zit op een houten bankje onder een zeshoekig houten dakje, vlak bij de receptie van camping villagio Baia Domizia. Vier sterren. Sinds vanochtend 10 uur heb ik niets anders gedaan dan gezwommen in de zee, gelezen op het strand, gelezen bij het huisje, en gecomputerd in het huisje. Tijd te over dus. Nu het eindelijk is een gelukt een itnernetverbinding tot stand te brengen vlak bij Napels, vind ik het tijd om eens verslag te doen van de vele dingen die mij in de afgelopen week hebben beziggehouden.

Camping villagio Baia Domizia is groot en burgerlijk. Zeker 90 procent van de doorsnee bevolking is gezin. Op elk willekeurig moment vind er in ongeveer 10 verschillende huisjes een ruzie plaats. Elke 5 minuten loopt er iemand langs met een toiletrol, verstopt onder een shirt. Het strand is prettig gevuld met moeders die lezen, vaders die lezen, en kinderen die liggen. De zee is prettig gevuld met kinderen die zwemmen.

Boven de ingang van de camping prijkt een bord met vier sterren erop. Gisteravond laat kwam ik tot de conclusie dat deze vier sterren enkel kunnen zijn behaald vanwege de ontelbare voorzieningen op het campingterrein. Zwemmen gaat prima, of drinken, of dansen, of winkelen, fitnessen, fietsen, eten. Maar slapen? Nee.

Onze buren zijn Italiaans. De hele dag door schreeuwen talloze scherpe Italiaanse kinderstemmetjes hun klaagzangen dwars door onze ruiten heen. Met mijn matras kun je iemand vermoorden. Het kostte me de nodige moeite een positie te vinden in bed waarin ik de nacht zonder al te veel kleerscheuren kon doorbrengen. Om maar niet te praten over rust. Om klokslag 10 uur ‘s ochtends begonnen de nog niet eerder opgemerkte luidsprekers met een opgewekt ‘Buongorno!’ in drie verschillende talen, elk voorzien van zijn eigen Italiaans accent. Al ruim een uur eerder waren de Italiaanse buren vertrokken per auto, maar niet zonder hun audiosporen achter te laten.

Goed, een boel geklaag dus. Het meeste terecht. Maar, er is ook een boel dat wél bevalt. De zee bijvoorbeeld. Of de mateloze hoeveelheden tijd die men hier kan besteden. Heerlijk. Voor de verandering lees ik eens een boek helemaal uit!

En nu ga ik hier als de sodemieter weer weg, voordat die muggen me helemáál lek hebben gestoken!

Het is fascinerend te zien hoe laag de prijzen zijn die men op eBay betaald voor bijvoorbeeld een stuk consumentenelektronica als een iPod. De verleiding wordt dan ook erg groot om voor €70 een iPod Nano van 16GB op de kop te tikken. Maar ja, dat kan een toekomend student zich niet veroorloven.

Wat er overblijft is het aanschouwen van het systeem dat men bieden noemt. Heel interessant. Dagenlang tonen geen tot enkele bezoekers van de website interesse in een product, tot de dag dat het product geveild zal worden. Dan duikt iedereen erop. De boden verschillen maar euro’s van elkaar. Langzaam loopt de prijs op, in omgekeerd exponentieel verband met de tijd die nog te gaan is in de veiling. De website telt af: nog een paar minuten, nog een minuut, een laatste bod wordt gedaan, nog een paar seconden…

En dan grijpen de slimsten hun kans. Met nog drie seconden te gaan brengen ze hun laatste bod van slechts een paar euro’s hoger uit, waardoor ze op het nippertje het object winnen. Het is het recht van de slimste, wereldwijd uitgevoerd tussen bewoners van overal op de planeet, uitgekiend tot economische perfectie. Een sluwere manier om goedkoop spullen te kopen is er niet, binnen de grenzen van de wet. Diegene met de beste timing, wint.

Jammer is wel dat hiermee het principe van het veilen teloor gaat. Het gaat niet meer om het hoogste bod, maar het laatste. De slimme bieder biedt niet mee tot op het allerlaatst, om de prijs zodoende laag te houden. Dan pas grijpt hij zijn kans. De verkoper ontvangt lang niet het optimale bedrag, het bedrag dat hij had kúnnen krijgen via een site als Marktplaats.nl, waar niet wordt geveild, maar gewoon verkocht. Aan de andere kant bereikt de veiler een wereldwijd publiek. Die factor moet zeker niet buiten beschouwing worden gelaten.

Het recht van de slimste, de geniepigste, de laatste. Als we Darwin geloven leven er over honderd jaar slechts nog eBay-experts op de planeet. ‘U bent overboden’ wordt ‘U bent overbodig’. Denk je maar in: wanneer zelfs voedsel dankzij mondiale tekorten zal moeten worden geveild, gaan de digibeten ten onder.

Democratie klínkt leuk. Maar wat maakt jouw stem nou uit tussen al die miljoenen stemmen? Probeer ‘t maar eens: neem een willekeurig stadion met een redelijk grote capaciteit, zet een vriend aan de andere kant van het veld bij een populaire voetbalwedstrijd, en schreeuw in het heetst van de voetbalstrijd iets als ‘Deutschland!’. Niemand die je hoort. Nou ja, misschien je buurman. Maar die vriend aan de overkant zeker niet. En hoeveel mensen passen er in een stadion? Zeker geen vijftien miljoen.

Nee, pas als iedereen hetzélfde schreeuwt, dan kom je ergens…

Leuk idee dus, die partijen als Lijst 17, de Piratenpartij, etc. Leuk initiatief. Maar ver kom je er niet mee.

Nee, wil je een kans hebben op een succesvolle coalitie, dan moet je al gauw je idealen laten vallen. Dan ga je niet midden tussen oranje supporters ‘Deutschland!’ roepen. Dan vergeet je je echte loyaliteiten, je idealen, je dromen. Dan trek je toch je oranje shirt maar aan. Dan stem je toch maar CDA.

Het is de harde realiteit van de politiek. Als je wat wilt bereiken, moet je niet al te alternatief zijn. Als wilt dat men je hoort in het stadion, moet je hetzelfde roepen als alle anderen. Als je wilt dat je stem zin heeft, moet je hetzelfde stemmen als de consensus…?

Nee. Elke stem telt. Tenminste, wél bij de verkiezingen. Eéns in de vier jaar vergeet iedereen de concessies, de compromissen, de gemaakte afspraken en toenaderingen. Eéns in de vier jaar rest er slechts harde taal, is de politieke correctheid gestript tot op het bot. Eéns in de vier jaar (nou ja, op papier dan, de praktijk wijst een hogere frequentie aan) is rood weer rood, is abortus weer abortus, is een kansarme immigrant weer een kansarme immigrant. Het is tijd voor verkiezingen: kom maar op met die idealen!

Eindelijk weten we waar waar men voor staat: de ChristenUnie voor pure christelijke waarden, de SP voor een gelijk verdeelde welvaart, de VVD voor een optimale marktwerking, het CDA voor… nou ja, de uitzondering bevestigt de regel. In de verkiezingstijd komen de dromen weer naar boven, plakt men weer posters met felle kleuren en duidelijke boodschappen: 65 blijft 65! Geen kansarme immigranten meer! De hypotheekaftrek is een breekpunt!

Het zijn de verstandigen die het dan hebben over ‘misplaatste stoerheid’. De motieven zijn misschien niet zuiver, maar het doel heiligt de middelen. Ook Balkenende weet wel dat op 10 juni er een coalitie gevormd moet worden. En met breekpunten kom je er dan niet. Nee, op 10 juni komen de compromissen weer onder de tafel vandaan. Zelfs de meest hardnekkige dromer slaapt op donderdagochtend niet door de wekker heen. 65 wordt opeens tóch 66, nou vooruit dan, als het per sé moet… En misschien een páár immigranten dan, maar niet te veel, hoor! Anders worden de kiezers boos.

Het makkelijkst is het voor de oppositie-stamgasten. Die mogen smijten met idealen, ook in de Kamer. Doet de regering het niet goed, dan winnen zij in de peilingen. Logisch. Idealen zijn voor mensen zonder verantwoordelijkheid.

Wat er ook uitkomt, aanstaande woensdag: die ‘breekpunten’ zullen blijken toch misplaatste stoerheid te zijn geweest. Geloof Rutte maar. Hij staat immers bovenaan de peilingen.

Nu al meer dan een week geleden rondde ik mijn laatste examen af. Voor mij een historische gebeurtenis. Ondertussen geniet ik alweer anderhalve week van een heerlijke oase van rust, niets doen, muziek luisteren en genieten van het weer. Life couldn’t be better. Nou ja.

Ondertussen heb ik voor de tweede keer kennis gemaakt met het Utrechtse studentenleven, was wederom een prettige ervaring was. Al met al was het afgelopen weekend nogal hectisch. Donderdag op vrijdag verbleef ik in Utrecht bij een kennis van het Greijdanus, die nu al weer een poos in Utrecht woont. Vrijdagavond was ik compleet dood op het moment dat ik aan m’n werk begon, van acht tot tien. Zaterdag heb ik de hele dag lopen springen en aanbidden op de uiterst plezante EO-Jongerendag 2010. Daarna begon het geregel: op het laatste moment is heen en weer ge’sms’t om te verzorgen dat ik de nacht in Zwolle kon doorbrengen (wat inhield dat ik eerst met auto en trein heen en weer tussen Kampen en Zwolle ben geweest). De volgende dag ging de wekker om half acht, na welgeteld niet veel meer dan drie uurtjes slaap. In Meppel woonden we de belijdenisdienst bij van vriend Mark. Vervolgens heb ik mij bezondigd aan een (getver, wéér fastfood) Burger King-maaltijd op het station in Zwolle, toen bleek dat de trein slechts één keer in het uur vertrok naar Kampen. Des middags heb ik dan nog met een bijeengeraapt zooitje muzikanten de dienst voor de verstandelijk gehandicapten van onze gemeenten bijgestaan, na gerepeteerd te hebben van half twee tot vier. Toen ik thuis kwam, was ik, wederom, doodop.

En dat noemt met vakantie. Wat een hel. Maar wel erg leuk.

Vakantie is very much enjoyable. Toch loop ik de hele tijd rond met het gevoel iets te vergeten. In m’n hoofd, m’n planning, zit ik nog vast aan de oude routine. Zo zit het in m’n hoofd dat ik morgenavond druk ben met folders en catechisatie. Maar dat is niet zo, want de folders ga ik ‘s middags doen (tussen de buien door) en de catechisatie is allang afgelopen.

Nog meer kopzorgen? Ja, verkiezingen. Overmorgen zal ik voor het eerst deelnemen in het democratische gedeelte van onze samenleving. Zoals ik ver van tevoren al dacht blijk ik uit te komen bij, jawel, onze sociale christenen. Go Rouvoet! En nee, niet puur vanwege christelijke dogma’s kruis ik overmorgen dat rondje rood, zoals sommigen (ik noem geen namen) mij verweten. Dit is een weloverwogen, bediscussieerde beslissing. Zoals het hoort. Lang leve de democratie!

Ik heb me verschrikkelijk zitten ergeren zojuist op de bank. Zelfs de opmerking dat het beeld mooi scherp is met die nieuwe tv maakte het niet goed. Vandaag is het voetbal vermoordt. Internazionale speelde smerig goed voetbal. Smerig én goed. Zes man op één lijn, de zestien meter-lijn. Geen Barca-ventje dat door de benen kon glippen, zelfs Messi niet. Zo gauw een van die witten de bal voor zijn voet, been, hoofd of ander lichaamsdeel kreeg, werd dat lichaamsdeel agressief gebruikt om de bal uit de buurt van het doel te houden. Waarop vervolgens de keeper aan de andere kant uit verveling maar op de middellijn ging staan om de bal telkens weer in het spel te brengen. En dan was dat nog niet het ergste.

Nee, waar ik me nog wel het meeste aan heb lopen ergeren, is dat ondanks de UEFA-reclame over R-E-S-P-E-C-T die vuile Italianen tóch naar de grond doken voor elke grasspriet die hun overgevoelige huid kriebelde. 11 tegen 10 en je mag maar één goal maximaal doorlaten, dan is het normaal dat je je verdediging als een huis neerzet. Maar tijd rekken door bij elk schouderklopje als het ware een elleboogstoot te faken, dat gaat te ver.

Vind ik. Maar goed, wat kun je ze maken? Niets. Goed, je kunt hoogstens de keeper een gele kaart geven voor tijd rekken. Om deze actie complimenteer ik de scheidsrechter De Bleeckere (een Belg) dan ook. Maar bij dit compliment blijft het. Het was het enige dat de beste man wél goed deed in de wedstrijd. Daarnaast keurde hij de winnende goal van Barcelona onterecht af, en had hij Cesar rood moeten geven voor tijd rekken (die namelijk de laatste waarschuwing negeerde). Maar goed, ‘t is een Belg he…

Dan kijk ik zo’n wedstrijd, en dan kan ik het niet laten te denken: “Wat nou als ze hier het Amerikaanse systeem hadden?” Ik doel op de mogelijkheid een dubieuze beslissing van de arbitrage te laten nakijken door een videopanel, dat beschikking heeft over de herhalingsbeelden. Wanneer de scheidsrechter het niet goed kan zien, of de beslissing zó belangrijk is dat het de wedstrijd zou kunnen bepalen, dan komt de ‘review’. Daarna is er geen debat meer over goed of niet. De juiste beslissing wordt altijd genomen.

En dan is de wedstrijd voorbij, en blijf ik gefrustreerd achter op de bank. Ik loop naar boven, zet de laptop aan, en wat muziek op m’n oren. Gelukkig heb ik dan Two Door Cinema Club op te op te vrolijken.

Over het optimisme valt een heleboel te zeggen. Het meeste daarvan gaat gelukkig veel verder dan de triviale betekenis die ik aan de term toekende. Voor iedereen die zin heeft om een makkelijk leesbaar, maar toch filosofisch en literair geprezen boekje te lezen, raad ik ‘Candide ou l’Optimisme’ aan. Het boekje werd geschreven door de Franse filosoof Voltaire, het staat op mijn lijst met gelezen boeken voor het vak Nederlands, en het is een parodie op het optimisme van Leibniz. Deze Duitse filosoof stelde ooit dat deze wereld de beste van alle denkbare werelden zou moeten zijn. Kortom: alles aan dit leven is as good as it gets. Tegenslag? Welnee! Dat bestaat niet.

Ik zie voor me hoe Voltaire, in een goede bui, de mening van zijn Duitse collega onder het genot van een Frans wijntje besprak met een vriend. Ik neem niet aan dat de aanzet tot de parodie tot stand kwam onder invloed van de alcohol in de wijn, maar gezien het gehalte ‘parodie’ van het boekje had dat zomaar gekund. In ‘Candide ou l’Optimisme’ wordt Leibiz’ theorie compleet onderuit gehaald. De hoofdpersoon Candide overkomt een reeks van allerverschrikkelijkste gebeurtenissen, maar ondanks alle tegenslag blijft Candide vasthouden aan de levensbeschouwing zoals die hem is geleerd door de huisfilosoof Pangloss (Leibiz, in de parodie): deze wereld is de beste van alle mogelijke werelden. Niets aan de hand dus, voor Candide. Totdat het allemaal wel zó slecht wordt, dat zelfs Candide zijn levensbeschouwing moet laten varen. Echt niets loopt goed af voor de arme jongen. Zelfs zijn geliefde is oud en lelijk geworden wanneer hij haar eindelijk weerziet. Een slechter lot kun je iemand toch niet toewensen. (Deze opmerking bewijst echter een ander punt van mijn karakter, waar ik nu niet verder op in zal gaan.)

In de optimistische wereld van huisfilosoof Pangloss, oftewel Leibniz, zijn mensen perfect. Iedereen is goed, niemand maakt fouten. Alles is goed.

Het is die opvatting die ik zojuist in een discussie met mijn moeder bij mezelf terugvond. Diep verborgen onder lagen van realisme schuilt een optimist in mij. De discussie ging over of je wel of niet van je omgeving mag verwachten dat deze zich aanpast aan jou, als er dingen zijn die jij niet kunt veranderen aan jezelf. Moeder was van mening (en terecht) dat niemand perfect is, dat niemand dus ooit constant rekening met jou zal kunnen blijven houden. Ook al wist ik dat ze gelijk had, toch knaagde er iets in mij, dat tot uitdrukking kwam in de mening dat ze niet gelijk had. Het zou toch verschrikkelijk zijn, als dat echt zo was? Maar er is toch wel íets goeds aan de mens?

Ik kon het niet geloven. Diep in mijn hart geloof ik dat de mens een stukje goedheid heeft. Misschien is het niet veel, misschien zelfs te verwaarlozen. Zelfs ondanks de zondeval en de zondige natuur van de mens, geloof ik dat de mens ook wel een beetje een neiging heeft naar het goede. Ik wíl dat dat zo is. In een wereld zonder goede bedoelingen kan ik niet leven. Dus moet het zo zijn.

Ik weet niet hoe lang het duurt het gaat duren voordat de Candide in mij zich bewust gaat worden van de realiteit. Pangloss blijft mijn huisfilosoof voorlopig, totdat het onheil me te veel wordt, en zelfs mijn levensbeschouwing in elkaar stort.

Nu maar duimen dat de jongste dag eerder komt.

Vanmiddag, op de fiets met een historisch harde tegenwind, maar gelukkig in het gezelschap van mijn enige zuster, belandde ik zomaar in een hevige discussie met diezelfde zuster. Toen ze haar mobiel uit haar broekzak haalde om één of ander heel erg blij Skyradio-nummertje op te zetten, begon ik te zeuren. Mijn zuster heeft immers niet geheel dezelfde muzieksmaak als ik. Zij neigt wat meer naar de bovenkant van de top-40, terwijl ik meer naar de off-limits zone van de muziek neig. Nou ja, alternatieve muziek dan. Nog net niet illegaal.

Ik kan er niet tegen dat er mensen zijn op de wereld die muziek maken voor geld. Tegen het volgende punt, namelijk dat ik aanneem dat iemand als Lady GaGa het niet voor de muziek, maar voor het geld doet, begon mijn zuster te protesteren. Ze vond dat ik een overhaaste aanname deed. De link met Coldplay is dat zuslief vroeg of ik Coldplay net zo erg vond? (Overigens vond ik dat niet) Maar ben ik de enige die een hekel heeft aan het commerciële gehalte van de populaire muziek dezer dagen? Halfnaakt dansen op je muziek is een múst om de top te halen. Geld, beroemdheden, roddelbladen: de muziek is een business. En daar kan ik niet tegen.

Natuurlijk is het mooi als je je brood kunt verdienen met je hobby. Of iets meer dan je brood zelfs: een riant leven is niet ongewoon voor de meeste succesvolle artiesten. Maar moet dat het doel zijn? Volgens mij niet. Muziek maak je om de muziek, niet om je limousine of je villa. Muziek gaat gepaard met emotie, niet met oppervlakkig geld en seks.

Moet elke artiest die om celebrity te kunnen blijven, oppervlakkige, platte muziek gaat maken, zich schamen? Misschien. Ik kan me niet inleven. Sowieso ben ik te naief. Geld is belangrijk in deze wereld, helaas. In de hemel is geen geld. Wie weet kunnen we daar volop genieten van muziek zoals die bedoeld is.

Tot die tijd luister ik wel gewoon alternatief.

Deze week is de laatste week school. De allerlaatste lessen, deze week. Na donderdag heb ik nooit meer school. Alledrie deze zinnen klinken nog een beetje onwerkelijk voor mij. Wanneer je begint aan groep 1, of beter gezegd: wanneer je een benul krijgt van hoe lang 12 jaar gaat zijn, dan slik je toch wel even en besef je dat het eind van ‘school’ toch nog wel erg ver weg is. (Voor het gemak tel ik de universiteit even niet mee trouwens, dat houdt het wel zo optimistisch.) En dan zit je nu opeens in VWO 6, daar waar je altijd op gemikt hebt, waar je al die jaren al op zat te wachten en voor zat te werken (of niet). En dan is het volgende week voorbij.

Nou goed dan, niet voorbij. Nee, volgende week hard studeren, en de week daarop (op Terschelling) in de vakantie doorploeteren. En de week dáárna ook nog. Zorgen dat die zesjes zevens worden, of misschien wel achten. Slagen moet je goed doen, niet voldoende. Hoewel ik net zo goed een gat in de lucht spring wanneer ik slaag met zesjes als wanneer ik zou slagen met tienen. De grootte van het gat zou natuurlijk wel variëren.

Tja, het is onwerkelijk. Eindelijk een eind aan school. Niet dat het altijd een hel was, dat ook weer niet. Vooral de laatste paar jaar waren erg gezellig op school, met alle goede vrienden en dergelijke. Dat ga ik zeker wel missen. Maar aan de andere kant komen daar weer andere mensen voor in de plaats, en natuurlijk gaan we de oude vrienden ook blijven opzoeken. Ik heb nog geen idee van wat er precies gaat komen, maar: kom maar op! Ik ben er klaar voor. Denk ik.

P.S.: Als er iemand nog een kamer in Utrecht weet… =)

Vanavond viel de beslissing over de nieuwe covers die we doen met de muziekschool-band. Twee nieuwe nummers worden toegevoegd aan het repertoire. Dit na aanleiding van het optreden van zaterdag, waar ik overigens niet aanwezig was. Het schijnt dat met de vervangende drummer de boel niet zo heel goed ging, al lag het niet aan de drummer. Van tevoren hadden we een mooie setlist gemaakt, waarbij ‘In this world’ van Anouk zou overgaan in ‘Modern World’ van dezelfde Anouk. Zaterdag was onze zangeres echter ziek, waardoor zij begon te twijfelen aan de kwaliteit van haar zingen. Dat had weer tot gevolg dat de nummers door elkaar werden gegooid, en dát zorgde er weer voor dat het einde van ‘In this world’ nergens op aan kon sluiten. Om een kort verhaal lang te maken: het optreden droop een beetje af. Voor mij des te meer een teken dat ik onmisbaar ben.

Goed, nu we de arrogantie gehad hebben: terug naar het onderwerp. Het eerste nieuwe nummer dat we gaan oefenen is de discohit ‘I Wish’ van Stevie Wonder. (Om onverklaarbare redenen schijnt mijn wiskunde leraar hem ‘Stijfie Wonder’ te noemen…) De hele week al zit dat nummer in m’n hoofd, en vanavond speelde de bassist het basloopje even voor. Ik herkende het meteen, m’n hart sloeg een slag over en mijn enthousiasme was genoeg voor de band om het nummer te kiezen.

Ondanks al dit enthousiasme maakt het tweede nummer dat is gekozen me nóg blijer! Het betreft een cover van een cover, namelijk  ‘Umbrella’ van Rihanna, gecoverd door het Elvis-trio The Baseballs, dat wij dus gaan coveren. Luister maar eens naar het heerlijk swingende nummer. Gegarandeerd een glimlach op je gezicht!

Puur het vooruitzicht op de repetities van de komende weken maakt me al blij. En dan hebben we op 24 april een optreden op een benefietconcert in de Stadsgehoorzaal Kampen, en daarna staan we op Full Color festival in Kampen, op 22 mei. Vooral dat laatste, Full Color, is altijd erg gezellig. Mocht je tijd hebben kom dan zeker even langs op 22 mei! Ik tweet de details nog wel, voor degenen die in de buurt zijn…

En toch leest u op dit moment deze blog.

Stof tot nadenken.